و تو بزرگ تر از آنی که بر من خرده گیری و من آنچنان خردم که....

آه خدایا سکوت هایت را دوست دارم که از روی خشم نیست

حتی وقتی من غرقِ در خود آزمایی  ها و خدا آزمایی ام

دلگیر تر از ،از تو دور بودن غمی نیست که این روزها هر ساعت بر دلم می نشیند

من تکه ای  از خودم هستم که در عبورِ شهابی ام از آسمانِ زمین، افتادم

انتها و ابتدای من از من جدا شده ،حالا خودم ماندم و نیمه هایم

خداوندا سحرگاه که سکوت مرا فرا میگیرد و تو درست روبروی قبله ام کمی بالاتر

شاید هفت آسمان،به من نگاه میکنی

تردید میکنم که از تو دورم یا که به  من نزدیکی!

با عشق ،هراسان از اینکه برنجانمت و از احساسی سرشار از اینکه بیازماییم

پیاله ی دستانم را درست زیر نورِ رحمتت میگیرم تا تو باز بباری رحمتت را...

که باور دارم "و تعز من تشا و تزل من تشا"

چقدر صبوری بیش از آنکه از تو شنیده بودم  که در ظرفِ وجودم درکِ آن نبود و نیست!

چون شبی که پلیدی را بپوشاند در آغوش میگیریم

آنچنان که به چشم خودم هم نمی آیم

آه خداوندا تو بیش از بیش مهربانی!